دلتنگ

گاهی دلم عجیب میخواد که برم تو جمع یه رفقایی که بوی زمین رو نمیدن... صاف و بی ریا هستن.. خنده هاشون واقعی گریه هاشون واقعی محبت نگاهشون واقعی...برم و فقط از آرامش نگاهشون از چشمهای با ایمانشون عاشقی با معبود رو یاد بگیرم... یاد بگیرم که غم های این دنیا چقدر زود گذر و بی معنی ان و تمام هدف باید قربه الی الله باشه... دلم جمعی رو میخواد که خودم لایق بودن توی جمعشون نیستم چون من هنوز خیلی زمینی ام..ولی شهدا آسمونی ان

خیلی بی لیاقت تر از اونیم که این رویای قشنگ رو داشته باشم

اما دوست داشتم انقدر پاک و آسمونی بودم که هرشب توی خواب روحم با شهدا دیدار داشت ...یا حداقل هفته ای یه بار..یا ماهی یه بار...یا حداقل فقط و فقط واس یکبار... مخصوصا دایی شهیدم و دو تا شهیدای گمنام دانشگاهم که در حقم برادری کردن و نزاشتن اون کارگر به ناموسشون نزدیک بشه... هم اینجا برای ناموس خواهراتون جنگیدین هم اونجا هوای خواهراتونو دارین...دوستون دارم...دعام کنین..محتاج دعاتونم شدید

خودخواه بودم...